 |
 |
 |
Historia filmu 8mm, DS8 i Super8
Historia filmu 8mm, Super8 i DS8
Format 8mm
W latach 1923 - 1928 następował stały postęp w zmniejszeniu wielkości ziarna i zwiększaniu czułości filmów. Pozwoliło to snuć plany związane z wyprodukowaniem filmu o jeszcze mniejszych rozmiarach kadru. W 1928 roku w Kodak Research Laboratories pojawiła się idea filmu o szerokości równej połowie szerokości formatu 16mm. Zaznaczyć trzeba, że próby z jeszcze mniejszym obrazkiem przeprowadzał już wcześniej Capstaff. W latach 1930-1931, częściowo wzorując się na kamerze Barnesa, użytej do testów nad filmem 16mm, zbudowano kamerę, która nakręcała film na taśmie 16mm w dwóch rzędach, 8mm szerokości każdy. Każda klatka filmu 8mm miała powierzchnię równą w przybliżeniu 1/4 klatki filmu 16mm. Kamery i projektory na film 8mm zostały wprowadzone na rynek w sierpniu 1932 roku pprzez Kodaka, a następnie przez inne firmy.
|
|
|
|
| Wczesne eksperymenty z filmem 8mm: kopia obrazu zredukowana do szerokości 5mm na taśmie 16mm | Film 8mm na jednostronnie perforowanej taśmie 16mm | Film 2x8mm (przed rozcięciem wzdłuż) | Film 8mm |
Format Super8 i DS8
W kwietniu 1965 roku firma Kodak wprowadziła na rynek format Super8. Był to wynikiem prac naukowców Eastmana, którzy mieli za zadanie stworzyć system jeszcze prostszy w obsłudze i dający lepszą jakość obrazu niż tradycyjny format 8mm, jednocześnie nie podnosząc ceny produktu. Film Super8 pakowany był w plastikowe kasetki, mieszczące po 50 ft filmu (15,2m) taśmy. Dzięki wbudowaniu w kamerę specjalnego filtru, nie było konieczności wymiany kolorowych filmów w kamerze przy zmianie oświetlenia z dziennego na sztuczne - jeden rodzaj filmu (Type A - Tungsten) obsługiwał oba rodzaje oświetlenia. Znaczną innowacją było zmniejszenie wymiarów perforacji, dzięki czemu powierzchnia kadru powiększyła się o ok. 50% w stosunku do tradycyjnego formatu 8mm, uzyskano również miejsce na pasek magnetyczny na prawo od kadru, służący do zapisu dźwięku.
Kaseta Super8 zawierała informacje o czułości filmu. Dzięki specjalnym nacięciom informacja ta została odbierana przez system elektroniczny kamery, a nastepnie była wykorzystana do automatycznego ustawienia parametrów naświetlania. Kamery były wyposażone również w silniczek elektryczny, co eliminowało konieczność nakręcania sprężyny.
Nie chcąc pozostać w tyle, a równocześnie płacić drogich licencji, kraje socjalistyczne wymyśliły i wprowadziły na rynek (dokładnej daty nie znam - proszę o informację:) format DS8, jako odpowiedź kapitalistom na Super8. Format ten łączy dwa formaty: 2x8mm i Super8. Szerokość taśmy wynosi 16mm, natomiast perforacja jest taka, jak w Super8. Film nawinięty na szpulki, naświetla się w kamerze, jak tradycyjny 2x8mm, po wywołaniu przecina wzdłuż, otrzymując film Super8, który można montować z filmem Super8 Kodaka. Filmy DS8 produkowała fabryka ORWO w Wolfen (Niemiecka Republika Demokratyczna), zaś kamery, projektory, przeglądarki i sklejarki ZSRR (kamery Quartz, projektory Ruś, przeglądarki Kupawa) i Czechy (kamery i sklejarki Meopta). W połowie lat 80. Rosjanie wyprodukowali kamerę Quartz 1x8 S-2 na film Super8 w kasecie. Dodali do tego taki wynalazek, jak kaseta rozbieralna, która, przy dużej dozie cierpliwości, umożliwiała wielokrotne ładowanie filmem.
|
| Porównanie formatu 2x8mm i DS8 |
|
| Film DS8 ORWO UP15 i ORWO UP21 |
|
| Rozbieralna kaseta na film Super8 (po sowiecku "C-8") produkcji sowieckiej |
Pisząc niniejsze opracowanie korzystałem m. in. z:
1. Raymond Fielding - A Technological History of Motion Pictures and Television: An Anthology from the Pages of the Journal of the Society of Motion Picture and Television Engineers, University of California Press, 1967
2. http://homemoviedaywarszawa.com - strona www
3. http://www.nfsa.gov.au - strona www
4. http://uschefnerarchive.com - strona www